معدود کارگردانهای هالیوودی هستند که خارج از جریان رایج و تجاری هالیوود و به صورتی مستقل فیلم میسازند. کارگردانهایی مانند برادران کوئن،جیم جارموش ،هال هارتلی ،کویینتین تارانتینو و دیوید لینچ.

لینچ متولد 1946 است از پدر و مادری که در دانشگاه با هم آشنا شده بودند. او که ابتدا می خواست نقاش شود، ابتدا در مدرسه ی هنرهای بوستون به تحصیل پرداخت. سپس به ساخت فیلمهای انیمیشن سه بعدی روی آورد و با پول آن به ساخت فیلم پرداخت و توانست با فیلم مرد فیل نما کاندید اسکار شود .و در سال 1990 نخل طلای کن را به خاطر فیلم قلباً وحشی دریافت کند. « عشق پسری فقیر و دختری ثروتمند پس از آزادی پسر که با دسیسه ی مادر دختر به زندان افتاده بود ادامه می یابد. آن دو با هم می گریزند و ایادی مادر بدکار در جاده ها آنها را تعقیب میکنند … » این خط داستانی شاید بیش از هر نکته ای ملودرامی سطح پایین را به یاد آورد که از نمونه های نازل فیلمفارسی هم خرده الهامی گرفته است. اما قلباً وحشی یکی از مناقشه انگیزترین و مجادله انگیزترین برندگان نخل طلا، جایزه ی خود را از داورانی نظیر برتولوچی ( به عنوان رییس )، فانی آردان، میرا ناییر، آنجلیکا هیوستون و … دریافت کرد و به همراه همین داوران به اتهام زیبانمایی روابط شنیع و خشونت مالیخولیایی به باد انتقاد گرفته شد. فیلم قلباً وحشی در واقع ادای احترامی عجیب و غریب به جادوگر شهر افز بود و ادامه ای بود بر فیلم پیشین لینچ یعنی مخمل آبی. فیلمی تاریک و عجیب اما جذاب. داستان مخمل آبی در مورد یک جوان چشم و گوش بسته است که یک گوشف بریده را بر روی زمین پیدا میکند و تصمیم میگیرد که در این مورد بیشتر تحقیق کند. این موضوع او را به یک رابطه سادومازوخیستی عجیب یک خواننده ی زن و حق السکوت بگیر شرورش می رساند و در پی آن به یک شبکه ی آدمربایی، قتل، انحراف جنسی و فساد میرسد. صحنه ی مرکزی فیلم، نمونه ی واژگونه ی قصه ی کلاسیک است، جاییکه جفری مخفیانه شاهد تجاوز سادیستی است و می فهمد که در پشت صحنه ی این شهر پاکیزه و تر و تمیز چه میگذرد.